Een gezicht gefragmenteerd in vlakken — grijzen, okers, terracotta — een spiegel. En op de spiegel geen foto, maar een QR-code. Identiteit als scanbaar object. Wie ben ik? Scan mij maar. De kubistische versnippering zegt: het zelf is nooit één geheel. Picasso wist dat al. Maar de AI die dit maakte voegt een laag toe: het puin op de achtergrond, er zit iets wrangs in. De selfy als bewijs van bestaan tussen brokstukken. De rode merktekens op de QR-code doen denken aan een Chinese zegel — chop, echtheidsstempel. Maar een QR-code die door een AI geschilderd is, leidt nergens naartoe. De ironie zit er volledig in. Mehr sehen